Liefste:
Ik weet zeker dat ik weer gek zal worden.
Ik voel dat we zoveel ellende niet nog een keer aankunnen en...
dat ik deze keer niet zal herstellen..
Ik begin stemmen te horen...
en ik kan me niet concentreren.
Dus ik ben bezig met wat ik maar 't beste kan doen.
Je hebt me de grootst mogelijke vreugde gegeven.
Je hebt alles gedaan, in elk opzicht, wat iemand maar kan..
Ik weet dat ik je leven in de war schop...
en dat je zonder mij je werk zou kunnen doen...
en het zal je lukken.
Ik weet het.
Je ziet dat ik dit niet eens fatsoenlijk op kan schrijven.
Wat ik wil zeggen is dat ik alle blijdschap aan jou te danken heb.
Je bent zo geduldig met me geweest...
en zo ontzettend goed voor me.
Alles heb ik verloren...
op de zekerheid van jouw goedheid na.
Ik kan niet langer verdergaan met 't in de war schoppen van jouw leven.
Ik denk niet dat twee mensen gelukkiger kunnen zijn, als dat wij waren.
Virginia.
Goeiemorgen, dokter. -Meneer Woolf.
Niet slechter, denk ik. -Ik zie 't.
't Belangrijkste is om haar op dit niveau te houden.
Goeiemorgen, Leonard.
Goeiemorgen, Virginia.
Hoe heb je geslapen?
Geen verandering.
Hoofdpijn? -Nee, zonder hoofdpijn.
De dokter leek tevreden.
Dat is allemaal voor deze morgen? -Ja.
Deze jongeman heeft zijn manuscript ingeleverd.
Ik heb al drie fout aangenomen feiten gevonden...
en twee spellingsfouten...
en ik ben nog niet eens op bladzijde vier.
Heb je al ontbeten?
Ja.
Leugenaar.
Victoria, ik sta er niet op, maar...
je eigen dokter.
Ik zal Nelly naar boven sturen met wat fruit.
Oké, lunch dan...
een echte lunch, man en vrouw samen bij elkaar...
soep... pudding en alles.
Gedwongen als 't moet.
Leonard, ik geloof dat ik de eerste zin heb gevonden.
Werk dan maar.
Maar dan moet je eten.
Mevrouw Dalloway zei...
dat ze zelf de bloemen zou kopen.
Mevrouw Dalloway zei dat ze zelf de bloemen zou kopen.
Sally, ik denk dat ik de bloemen zelf ga kopen.
Wat?
Welke bloemen?
Verdraaid.
Je zal nooit een grote jongen worden als je je ontbijt niet opeet.
Je wordt de grote broer, dat is een belangrijke taak.
Fijne verjaardag.
Goeiemorgen schat.
Oh, verdraaid.
Rozen op je eigen verjaardag.
Je bent geweldig, echt.
Nu jij er bent wel.
Het is jouw verjaardag, dan zou je voor mij geen bloemen moeten hoeven kopen.
Je sliep nog. -Dus?
Wel, wij besloten dat 't goed was om je even te laten uitslapen.
Goeiemorgen lieverd.
Je moet rusten Laura. 't Duurt nog maar vier maanden.
Nee, ik ben alleen wat moe.
Ik heb tegen hem gezegd dat ie z'n ontbijt moet opeten.
Dat klopt.
't Is een prachtige dag.
Wat gaan jullie doen vandaag?
We hebben onze plannen, nietwaar?
Welke plannen?
Wel, 't zou niet echt een feestje zijn als
ik je alles van tevoren vertel.?
Ik kan beter maar stoppen met vragen stellen, he?
Kijk eens hoe laat 't is, ik kan beter gaan.
Een fijne dag gewenst.
Jullie ook.
Dan, een fijne verjaardag.
Oh, dankjewel.
Je moet je ontbijt nog opeten.
Ik ga een taart bakken.
Dat ga ik doen.
Ik ga een taart maken voor pappa's verjaardag.
Mammie, mag ik helpen?
Mag ik helpen met de taart?
Natuurlijk mag dat, liefje.
Ikan toch niks doen zonder jou.
Nee, natuurlijk, je moet komen.
Natuurlijk.
Ik wilde je altijd al hebben en iedereen die betrokken was bij de cerenomie.
Ik weet 't niet. Ongeveer zestig?
Goed... 't zou zoveel betekenen.
De hele gebeurtenis.
't Minste dat ik kan doen is een dinner geven en iedereen zo bedanken.
Je hebt zoveel voor hem gedaan.
Ik vat dat op als een ja.
Hij zal aangedaan zijn. -O, mijn God.
O goed. -wat gebeurt er als niemand komt?
Dit is Clarissa Vaughan.
Ja, ik bel alleen om te bevestigen dat ik eerst wordt opgehaald.
Hallo Clarissa. -Hallo Brenda.
Dan gaan we naar Hudson 679 dat zit tussen 9 en 14.
Daarna gaan we naar de stad en wacht u op ons...
ik zie u om zeven uur.
Bloemen!
Wat een prachtige morgen.
Hallo, Clarissa.
Hoe gaat het?
Ik ga een feestje geven.
Mijn vriend Richard heeft de Carrouthers gewonnen.
Nou, dat is geweldig...
als ik wist wat het was.
Het is een prijs voor poëzie...
voor z'n hele carričre.
Het is de meest prestigieuze.
Voor een dichter is dit 't hoogst haalbare.
Oh, heel goed. Wat wil je dan hebben? De lelies zijn perfect.
Nee, te somber.
Hydrangeas, denk ik.
En...
emmers vol met rozen.
En...
ik denk dat ik deze zelf meeneem.
Rodney.
Bedankt.
Ik heb geprobeerd het boek van Richard te lezen.
Echt waar?
Oh, ik weet 't al.
't Is niet gemakkelijk.
Ik weet 't. 't Heeft hem ook tien jaar gekost om te schrijven.
Misschien heb je er ook tien voor nodig om 't te lezen.
Jij bent 't, niet? -Wat?
In het boekl. Ben jij 't niet?
Oh, ik snap 't.
Ja, ongeveer.
Ik bedoel, op een bepaalde manier.
Richard is een schrijver.
Hij gebruikt dingen die echt zijn gebeurd. -Ja.
Tien jaar geleden waren hij en ik studenten, dat is waar.
Maar dan verandert hij dingen. -Natuurlijk.
Ik bedoel niet op een foute manier.
't Is meer iets van...
dat hij 't z'n eigen maakt.
Het hele leven van een vrouw...
in één dag.
Slechts één dag.
En op die dag...
haar hele leven.
Dit hebben we nodig, ongeveer.
Mevrouw Dalloway.
Bent u het? -Ja.
Ik ben het. Ik ben het.
Kom binnen.
Richard, het is een prachtige morgen.
We zullen even wat licht binnenlaten.
Is het nog steeds ochtend?
Jazeker.
Ben ik gestorven?
Goeiemorgen liefste.
Nog bezoek gehad?
Ja.
Zijn ze nog hier?
Nee, ze zijn weg.
Hoe zagen ze eruit? -Vandaag?
Ze waren als zwart vuur.
Ze waren tegelijkertijd donker en licht.
Eentje zag eruit als een elektrische kwal.
Ze waren aan 't zingen.
't Kan in 't Grieks geweest zijn.
Dus de ceremonie is om vijf uur.
Weet je nog?
En daarna...
het feest er achteraan.
Ze hebben je toch je ontbijt gebracht, niet??
Wat een vraag, natuurlijk.
Richard, heb je 't op?
Zie je 't dan nog?
Staat 't hier?
Ligt er hier ergens ontbijt in 't rond?
Nee, ik zie niks.
Dan moet ik het toch hebben opgegeten, nietwaar?
Ik denk het.
Maakt 't uit?
Natuurlijk.
Je weet wat de dokter zegt.
Heb je je pillen niet op?
Natuurlijk, ik kan dit niet meer aan.
Wat niet?
Proberen om trots en moedig te zijn...
en komisch voor iedereen.
Schat, het is geen show.
Natuurlijk wel. Ik kreeg de prijs voor mijn prestaties.
Dat slaat nergens op.
Ik kreeg de prijs omdat ik AIDS heb en gek wordt...
en er zo moedig in ben.
Ik krijg de prijs eigenlijk omdat ik er voor uit ben gekomen.
Dat is niet waar. -Voor te overleven...
-Nee, dat is niet waar.... -daar krijg ik de prijs voor.
Denk je dat ik de prijs had gekregen als ik gezond was?
Om eerlijk te zijn, ja.
Staat ie hier ergens?
Wat?
De prijs?
Ik wil er even naar kijken.
Nee, je hebt hem nog niet gehad.
Vanavond.
Weet je dat zeker?
Ik herinner me de ceremonie zo goed.
Het lijkt erop dat ik uit de tijdlijn gevallen ben.
Richard.
Het is een feestje
Alleen maar een feestje.
Er komen alleen maar mensen die jou respecteren en bewonderen.
Een klein feestje?
Met een select gezelschap?
Je vrienden.
Ik dacht dat ik al mijn vrienden verloren had.
Ik dacht dat ik mijn vrienden gek had gemaakt.
Jezus. -O, mevrouw Dalloway...
...altijd feestjes gevend...
om de stilte te bedekken.
Richard...
je hoeft niks te doen, je hoeft alleen maar te komen...
en op de bank te zitten.
En ik zal er zijn.
Dit is een groep mensen...
die je willen zeggen dat je werk voort zal leven.
Klopt dat wel?
Zal mijn werk voortleven?
Ik kan de Carrouthers niet aannemen.
Waarom zeg je dat?
Ik kan het niet.
Waarom?
Omdat ik een schrijver wilde zijn, dat is alles.
En?
Ik wilde schrijven over alles.
Alles wat in een ogenblik gebeurt.
De manier waarop de bloemen eruit zien als je ze in je armen draagt.
De steel, hoe ze ruiken...
hoe ze voelen... hun structuur.
Al onze gevoelens de jouwe en de mijne.
De geschiedenis ervan.
Wie we eens waren.
Alles in de wereld.
Alles door elkaar.
Zoals alles nu ook door elkaar zit.
En ik heb gefaald.
Ik heb gefaald.
't Maakt niet uit waarmee je begint, 't eindigt toch met niks.
Om de vervloekte trots te delen.
Een stommiteit.
Willen we alles, niet?
Ik denk het wel.
Je kuste me op het strand.
Ja.
Herinner je het nog?
Hoeveel jaar geleden.
Natuurlijk.
Wat wilde je toen...
in die tijd?
Kom dichterbij.
Ik ben hier.
Dichterbij, alsjeblieft?
Pak mijn hand vast.
Zou je boos worden als...?
Zou ik boos worden als je niet op 't feestje komt?
Zou je boos worden als ik sterf?
Als je sterft?
Voor wie is dit feestje?
Wat bedoel je, voor wie is 't?
Wat vraag je? Wat probeer je te zeggen?
Ik probeer niks te zeggen.
Wat ik zeg is...
dat ik geloof dat ik alleen in leven blijf om jou te plezieren.
Wel, dat is wat we doen.
Dat is wat mensen doen. Ze blijven in leven voor elkaar.
De doktors hebben 't je verteld. Je hoeft niet te sterven.
Ze hebben je gezegd dat je zo nog jaren kan leven.
Ja, precies.
Ik aanvaard dit niet.
Ik aanvaard niet wat je zegt.
De beslissing is zeker aan jou, niet?
Hoe lang doe je dat al?
Hoeveel jaar...
Het apartement opruimen?
En je eigen leven dan?
Wat is er voor Sally?
Wacht maar tot ik sterf.
Dan zul je aan jezelf moeten denken.
Hoe ga je dat vinden?
Richard...
het zou geweldig zijn als je naar 't feestje komt.
Als je je goed genoeg voelt dan.
Ik laat je maar even weten dat ik dat krabgerecht maak....
niet dat 't jou iets uitmaakt.
Natuurlijk maakt 't uit. Ik vind de krab heerlijk.
Clarissa.
Ja?
Ik ben terug om halfvier.
Dan help ik je omkleden.
Geweldig.
Halfvier.
Geweldig.
Het is op deze dag...
deze dag der dagen.
Dat haar bestemming duidelijk voor haar wordt.
Excuseer, mevrouw Woolf.
Meneer Woolf zei dat ik met u moest gaan praten.
Ik ben bijna klaar, Nelly.
Wacht op me in de keuken, ik ben er zo.
Wat er gebeurt is dat
ze zegt dat ze iets wil, maar daarna weer niet...
Ze hoeft nooit iets, toch?
Ze wil nooit iets.
Behalve wanneer ze er specifiek om vraagt...
dat is toch iets.
Ik wou dat ik er bij was geweest.
Dat had ik ook gewild.
Heb je haar die blik gegeven?
Dat gezicht wat je wel eens op zet?
Ik zei, mevrouw...
Ja, Nelly, zeg 't eens. Hoe kan ik helpen?
Het is de lunch.
Ik moet 't allemaal zelf doen.
Ik begrijp het.
Je hebt voor een hartige taart gekozen?
Ik heb een lamsvlees taart gekozen.
Dat lijkt me wel goed.
U was zo bezig met uw geschrijf...
dat u geen instructies heeft gegeven.
U weet nog wel dat mijn zuster komt...
om vier uur met haar kinderen?
Ja, mevrouw.. Ik ben het niet vergeten.
Chinese thee, dacht ik.
En gember.
Gember, mevrouw?
Ik wil de kinderen graag trakteren.
We moeten naar Londen om gember te halen mevrouw....
Ik ben hier nog niet mee klaar en dan is er de rest van de lunch nog.
De trein van halfeen gaat naar Londen en komt aan om één uur...
als je de trein van halfdrie terugpakt, ben je iets na drieën terug in Richmond.
Heb ik het verkeerd?
Nee.
Nou Nelly, houd iets je dan tegen of zo?
Ik kan me niks leukers voorstellen dan een reisje naar Londen.
Goeiemorgen, mevrouw Woolf.
Goeiemorgen.
We geven geen boeken van nieuwe schrijvers meer uit.
Ik heb tien fouten ontdekt in de eerste drukproef.
Maar goed dat je ze gevonden hebt dan.
'Pasendaal was een kaneelhuis'
'waaruit niemand uit terugkeerde.'
Geloof jij dat slechte schrijvers automatisch meer spellingsfouten maken?
Als je 't goedvindt maak ik even een korte wandeling.
Niet ver?
Nee, alleen even frisse lucht.
Oké dan.
Als ik 's morgens een wandeling kon maken zou ik een gelukkig man zijn.
Ze zal sterven.
Ze gaat dood.
Dat gaat er gebeuren. Ja.
Ze zal zelfmoord plegen.
Ze zal zelfmoord plegen over iets wat niet belangrijk lijkt
Even denken.
Je moet de vorm invetten mammie.
Ik weet dat je de vorm moet invetten liefje, zelfs mammie weet dat.
Dit gaan we doen.
Bloem.
Een schaal.
En een zeef.
Mag ik 't doen mammie?
Kun jij bloem zeven?
Ja, jij mag de bloem zeven als je dat leuk vindt.
Is 't niet prachtig?
Vind je niet dat 't op sneeuw lijkt?
Wel. Nu...
't volgende dat ik je zal leren...
is de maatbekers gebruiken.
Mammie, 't is niet zo moeilijk.
Nee, ik weet dat 't niet zo moeilijk is. 't Is alleen...
dat ik dit voor je vader wil doen.
Omdat hij jarig is?
Dat klopt.
We bakken een taart om te laten zien dat we van hem houden.
Weet hij anders niet dat we van hem houden?
Dat klopt.
Ik heb alles.
Ik ga meteen weer weg.
Mijn God, wat een drukte.
Waarom hebben mensen in de stad 't altijd over kleren stomen?
Wat is daar nou over te vertellen?
Ik heb wat bloemen voor je gekocht.
Waar ben je?
Hier.
Ik heb iemand gevonden die mijn werk overneemt, ik kan de hele avond er zijn.
Ben je in orde?
Natuurlijk.
Je hebt Richard zeker gezien.
Dat klopt.
Ja, natuurlijk.
Ik wed dat hij heeft gezegd: 'Schat, hoef ik niet op 't feestje te komen?'.
Maak je geen zorgen, hij komt altijd...
O, natuurlijk.
op 't eind.
Wat?
Richard die een kans mist om over zijn werk te praten, ik denk 't niet.
Hij komt wel.
Je hebt de tafelindeling al gemaakt zie ik.
Dat klopt.
Ik geloof 't niet. Louis Walters. Komt Louis?
De Louis van Richard?
Ja, hij komt.
Je hebt hem naast mij gezet.
Waarom moet ik altijd bij de exen zitten...
is dat soms een hint, liefje?
En moeten de exen niet allemaal aan dezelfde tafel zitten, zodat...
ze allemaal fijn bij elkaar kunnen exen...
in een hevige kwelling...?
Ik ben weg.
Probeer niet over te lopen van enthousiasme.
Clarissa, 't wordt prachtig allemaal.
Dankje.
Graag gedaan.
Waarom is alles fout?
't Is mislukt.
Verdraaid.
't Is mislukt.
Hallo, Scott.
Hallo, mevrouw Barlow.
Mammie, mammie, er staat iemand aan de deur.
Hallo?
Laura?
Stoor ik? -Nee, natuurlijk niet. Kom binnen.
Ben je in orde?
Ja, natuurlijk.
Hallo, Richie.
Ga zitten, ik heb koffie gezet.
Wil je wat?
Alsjeblieft.
Kijk, je hebt een taart gebakken.
Ik weet 't.
't Is niet gelukt.
Ik dacht dat het zou lukken.
Ik dacht dat 't beter dan dat zou worden.
Laura, ik snap niet waarom je 't zo moeilijk vindt?
Ik weet 't ook niet.
Iedereen kan een taart bakken. Het is belachelijk makkelijk.
Je hebt zeker de vorm niet ingevet.
Ik heb hem ingevet.
Oké.
Weet je wat, jij hebt andere goede eigenschappen...
En Dan houdt zoveel van je dat hij 't niet eens merkt.
Wat je ook doet, hij zal zeggen dat 't fantastisch is.
Nou, 't is waar.
Heeft Ray een verjaardag?
Ongetwijfeld.
Wanneer?
September.
We gaan naar de Country club.
We gaan altijd naar de Country club.
We drinken martini's en vermaken ons met zo'n vijftig mensen.
Ray houdt zeker veel van vrienden.
Zeker.
Jullie hebben allebei veel vrienden.
Daar zijn jullie goed in.
Hoe is het met Ray? Ik heb hem al een tijd niet meer gezien.
Met Ray is het goed.
Deze kerels zijn nogal wat he?
Ja, dat kun je wel zeggen.
Ze kwamen terug van de oorlog. Ze verdienen het, niet?
Na alles wat ze hebben doorgemaakt. -Wat... verdienen ze?
Ik weet 't niet. Ons denk ik. Dit allemaal.
Je bent een boek aan 't lezen.
Waar gaat deze over?
't Gaat over... een vrouw die ongelofelijk...
Ze is een gastvrouw met heel veel zelfvertrouwen.
Ze gaat een feestje geven.
En omdat ze zoveel zelfvertrouwen heeft, denkt iedereen dat ze in orde is.
Maar dat is ze niet.
En?
Kitty, wat is er? Is er iets mis?
Ik moet naar het ziekenhuis voor een paar dagen.
Kitty...
Ik heb een soort aangroeiing in mijn baarmoeder en...
ze gaan het onderzoeken.
Wanneer?
Vanmiddag.
Ik wil graag dat je de hond te eten geeft.
Natuurlijk.
Kwam je daarvoor hier?
Wat zeiden de doktors precies?
't Is waarschijnlijk wat er voor zorgde...
dat ik niet zwanger werd.
Maar 't is dat...
Ik bedoel, je weet dat...
ik heel erg blij ben samen met Ray.
En nu blijkt dat er een reden was waarom ik niet zwanger kon worden.
Je bent fortuinlijk, Laura.
Ik denk dat je geen echte vrouw bent, totdat je een moeder bent.
De ironie is...
dat ik heel mijn leven alles kon.
Ik bedoel, ik kon alles voor elkaar krijgen, echt.
Behalve datgene wat ik echt wilde.
Ja. -Dat is alles.
Maar nu kunnen ze er tenminste wat aan doen.
Je hebt gelijk.
Ik ben niet bezorgd. Waarom zou ik me zorgen gaan maken?
Nee, je hebt 't meer niet in de hand.
Dat is 't em.
't Is in de handen van een of andere dokter die ik niet ken.
Een of andere chirurg die nog meer martini's drinkt dan Ray.
Oh, Kitty.
Ik bedoel, ik ben zo bezorgd over Ray.
Kom hier. 't Gaat wel, echt.
Ik weet 't. Ik weet 't.
Ik ben meer bezorgd over Ray dat er iets met hem is.
Vergeet 't. Vergeet Ray.
Je bent lief.
Je weet hoe 't moet, he?
's Avonds een half blikje en af en toe kijken of er genoeg water is...
Ray geeft hem 's morgens eten.
Kitty, je vond 't niet erg?
Wat?
En zo ja, dan wat?
Wil je dat ik je rij?
Ik denk dat ik me beter voel als ik zelf rij.
Kitty, 't komt wel goed.
Natuurlijk.
Dag.
Wat? Wat moet je?
Meneer Woolf, mevrouw Bell is er.
Niet voor vier uur.
Ik kan er niks aan doen...
ze is er.
Je ziet er uit als een engel...
zorg dat de jongens je niet uitlachen.
Het tocht.
Virginia.
Leonard denkt dat 't het einde van de beschaving is...
als mensen zijn uitgenodigd voor vier uur...
en al aankomen om drie uur.
O God.
Barbaren.
We waren vlugger klaar met de lunch dan we dachten.
Ik heb Nelly naar Londen moeten sturen voor gember.
O Virginia.
Je bent toch niet bang voor de bediendes?
Kom op.
En hoe is 't met jou, zusje?
Razend, 't was weer belachelijk in Londen.
Belachelijk? Hoe?
Druk.
Waarom is 't belachelijk om 't druk te hebben?
Ik zou je wel uitgenodigd hebben voor ons feestje...
maar ik wist dat je niet zou komen.
En hoe weet je dat?
Ik dacht dat je nooit in de stad kwam?
Dat komt omdat je me nooit meer vraagt.
Mag je wel komen?
Verbieden de doktors het niet?
De doktors...
Luister je niet naar de dokters?
Niet wanneer het een verachtelijke groep Victorianen is.
Wat zeg je? Voel je je nu beter?
Heeft deze koppigheid je sterker gemaakt?
Ik wil alleen maar zeggen Vanessa, dat zelfs gekke mensen gevraagd willen worden.
Nessa, Nessa, Nessa...
Hallo wisselkinderen.
Wat heb je daar?
Wat heb je gevonden? -We hebben een vogel gevonden.
Echt waar? Waar heb je die gevonden?
Ik denk dat hij uit een boom is gevallen.
O mijn God. Kijk toch eens.
We kunnen hem misschien redden.
Hem redden?
Ik denk dat je voorzichtig moet zijn Quentin.
Er is een tijd om te sterven en het kan de tijd voor de vogel zijn.
Kom op, laten we wat gras plukken om een graf te maken.
O Julián.
Ik bedoel alleen maar dat ie dan een bed heeft om op te sterven.
Kom op Nessa, we maken een graf.
Nessa, kom op.
God, oké, ik kom. Wacht op mij.
Angelica, lukt 't wel?
Jullie gaan te snel.
Denk je dat ze van rozen hield?
Is 't een vrouwtjesvogel?
Ja, een vrouwtje is groter...
en minder kleurrijk.
Wat gebeurt er wanneer we sterven?
Wat er dan gebeurt?
We gaan dan terug naar de plaats waar we vandaan komen.
Ik weet niet meer waar ik vandaan kom.
Ik ook niet.
Ze is erg klein.
Ja, dat is een van de dingen die gebeuren.
We lijken kleiner.
Maar erg vredig.
Is 't klaar?
Is de vogelbegrafenis al afgelopen?
Ja.
Ik hoop dat de thee ons niet onthouden wordt, ondanks dat we te vroeg zijn.
Nee, natuurlijk niet.
Kom op jongens. We gaan theedrinken.
Oh, stop Julián.
Julián, wij gaan naar binnen.
Hé Buck, ik heb een idee.
We maken nog een taart.
We maken een betere.
Wat is er met de eerste gebeurd?
En daarna, denk ik dat we even er op uit moeten.
Ja?
Clarissa? Met Louis.
Louis Waters. -Louis?
O mijn God, je bent vroeg.
Vind je 't erg? Is 't oké?
Waarom zou ik 't erg vinden?
Ik ben verheugd. -Mooi, hallo.
Ik voel dat ik iets onderbreek.
Nee, waarom? Nee...
Ik weet dat de ceremonie pas om vijf uur begint...
maar mijn vlucht kwam vanmorgen aan.
Wel, Richard zal geroerd zijn.
Hij zal laaiend enthousiast zijn om je te zien.
Denk je? -Natuurlijk.
Wat doen we? We moeten binnengaan.
Ben je wel in orde?
Ja. Niks aan de hand.
't Is alleen... 't feestje. -Oh, oké.
-'t Ziet er fantastisch uit. -Dankjewel.
Ben je nog steeds met...? -Jawel, nog steeds.
Nog steeds bij haar. Tien jaar.
't Is gek. -Waarom is 't gek?
Nergens om. Wil je iets drinken?
Een beetje water. -Oké.
Ben je nog steeds een editor?
Jazeker. -Bij dezelfde uitgever?
Hoe is San Francisco?
't Is zo'n stad waar mensen van zeggen dat je er van moet houden.
Richard zei dat je daar gelukkig was.
Geweldig. Dus nu wordt ie al helderziend door z'n ziekte.
Je moet je voorbereiden Louis. Hij is erg veranderd...
Ik heb het boek gelezen. -O God.
Precies. Ik dacht dat je meer moest veranderen dan alleen de namen.
Wel... -Is 't niet bedoeld om fictie te zijn?
Je woont zelfs in 10th street..
Ik ben het niet. -Niet?
Je weet hoe Ricard denkt. 't Is een fantasie.
Een heel hoofdstuk over of ze nagellak moet kopen...
en wat denk je, na vijftig pagina's koopt ze 't niet.
Alles lijkt door te gaan tot in het oneindige, maar er gebeurt niks,
en dan pleegt ze zonder reden zelfmoord.
Z'n moeder heeft zelfmoord gepleegd.
Ja, oké, z'n moeder, maar zonder reden.
Wel... -Uit 't niets.
Ik weet dat 't boek moeilijk is, maar ik vind 't goed.
Ik kan 't weten.
Alleen één ding maakte me van streek.
Wat dan? Wat maakte je van streek?
Dat er niet meer in stond over jou.
Dat is aardig.
Ik ben teruggegaan naar Welfleet.
-Echt waar? Op een dag. Heb ik 't niet verteld?
Nee, maar ik zie je ook bijna nooit.
Je kent 't huis nog? 't Staat er nog steeds.
Ik denk dat je moedig bent.
Moedig? Waarom?
Dat je daar nog heen durft te gaan. Wat ik bedoel is...
het feit onderkennen dat we die gevoelens voor altijd hebben verloren.
Verdraaid. -Clarissa?
Ik weet niet wat 't is. 't Spijt me.
Ik lijk in een vreemde bui te zijn.
't Is erg onbeleefd van me.
Ik lijk een inzinking te hebben.
Ik had niet moeten komen. -Nee, 't ligt niet aan jou, niet aan jou.
Het is meer een soort voorgevoel, snap je?
't Zijn vast alleen maar de zenuwen voor 't feestje.
Een slechte gastvrouw.
Clarissa wat is er?
Jezus. -Wat is er?
Wil je dat ik wegga? -Nee, niet weggaan.
Nee, leg me uit waarom dit gebeurt?
Nee, raak me niet aan.
Jezus, 't is beter van niet.
Het is gewoon teveel. Jij valt binnen uit San Francisco...
en ik heb Richard al jaren verzorgd.
En al die tijd ben ik sterk geweest...
geen probleem. -Ik weet het.
op een dag in Welfleet, jij was er...
we waren er allemaal...
Ik had met hem geslapen en ik was even op de veranda...
toen stond hij achter me en legde zijn hand op mijn schouder.
Goeiemorgen mevrouw Dalloway.
Van dat punt af zit ik vast.
Vast?
Met de naam bedoel ik.
En nu val jij hier binnen...
om je binnen zien lopen... ik zie je nooit...
't Maakt niet uit.
Hij leefde met jou samen, jij woonde bij hem.
Ik had slechts één zomer.
Op de dag dat ik hem verliet...
heb ik een trein gepakt en ben door Europa gereisd.
Ik voelde me vrij voor de eerste keer in jaren.
Zo, vertel me eens over San Francisco.
Wat is er over te zeggen?
Ze leren daar nog steeds toneel aan idioten.
't Kunnen niet allemaal idioten zijn.
Nee. Eigenlijk moet ik je dit niet vertellen.
Ik ben verliefd.
Echt waar? -Ja.
Op een student. -Op een student.
Precies. Ik weet het, je denkt...
kan ik dit nog, al die emoties, discussies...
deuren die dicht worden gegooid...
je weet hoe 't gaat.
Voel je je al wat beter?
Een beetje.
Dank je.
Vind je mij belachelijk?
Belachelijk?
Fortuinlijk, ook.
Ik zet je even af bij mevrouw Latch.
Ik moet even iets doen.
Mammie, ik wil niet mee.
't Moet toch. 't Spijt me.
Ik moet nog iets doen voor pappa thuiskomt...
Hallo.
Hallo mevrouw Latch. Mijn zoon is niet erg blij.
Mammie, ik wil niet.
Ik moet gaan liefje.
Je moeder moet nog vanalles doen.
Kom maar binnen, ik heb koekjes.
Dag manneke.
Je moet dapper zijn.
Geen zorgen. Alles komt goed.
Dag.
Kom, kom op liefje.
Mammie! -Stil.
Nee! Mammie! -Stil nou.
Mammie, mammie, mammie...
mammie, mammie!
Ontbijt wordt geserveerd van zeven tot elf uur in de regencykamer...
en roomservice is 24 uur per dag beschikbaar.
Dank u, mevrouw.
Is er nog iets dat u nodig heeft?
Ja...
Nee. Niet gestoord worden.
'Deed het er iets toe, vroeg ze zichzelf af, toen ze naar Bondstreet toeliep.'
'Deed het ertoe dat ze onvermijdelijk moest ophouden met te bestaan,'
'...dat alles moest doorgaan zonder haar?'
'Was ze hier kwaad om...'
'...of gaf het haar juist troost...'
'...om te denken dat de dood alles absoluut eindigt?'
'Het is mogelijk om te sterven?'
Er was een leuke jas voor Angelica in Harrods...
maar niets voor de jongens. 't Lijkt oneerlijk.
Waarom zou Angelica voorgetrokken moeten worden?
Virginia?
Virginia.
Virginia!
Waarover ben je aan 't denken?
Ben je nog hier?
Je tante is een erg gelukkige vrouw, Angelica.
Ze heeft twee levens...
het leven wat ze leid...
en dat van de boeken die ze schrijft.
En dat maakt haar inderdaad erg fortuinlijk.
Waar was je over aan 't denken?
Ik wilde mijn heldin laten sterven.
Maar ik ben van gedachte veranderd.
Ik kan het niet.
Ik vrees dat ik iemand anders moet laten sterven.
We zijn klaar.
Een fascinerend bezoek.
Ik heb er echt van genoten.
Moet je nu al gaan?
Ik wou dat je niet wegging.
Virginia, 't laatste wat je wilt is ons kabaal.
Mijn hopeloze, onhandige kinderen.
Zeg tot ziens, jongens. -Dag.
Je gaat terug naar wat? -Vanavond...
naar een of ander onverdraaglijk diner...
dat jij niet eens zou kunnen benijden, Virginia.
Maar dat doe ik wel.
Zeg iets Nessa. Dacht je niet dat ik er beter uitzag?
Ja, Virginia, je lijkt wat beter.
Denk je...?
Denk je dat ik een keer zal ontkomen?
Op een dag.
Nessa. We gaan Nessa.
Kom Angelica, we moeten gaan.
Kom op. -Dag.
Dag kleine meid.
Angelica, de trein.
We missen zo de trein.
Vlug, grote stap.
Kom op, kom op, kom op. Ik wil naar huis.
We zijn te lang gebleven, we missen de trein.
Blijf dicht bij me.
't Spijt me, ik weet 't.
Ik heb geprobeerd om eerder te komen. Ik heb 't geprobeerd, begin nou niet.
Ik weet 't, 't is ontzettend belangrijk, want...
't is jouw feestje.
Julia...
hoe gaat 't met je?
Goed.
Kom hier.
Waar ben je mee bezig geweest?
Wel, studeren mam.
Dus...
wat moet ik maken, stoelen?
Nee, laten we eerst de tafel leegmaken. We leggen het in de slaapkamer.
Ik kwam Louis Waters tegen.
O ja, waar? -In de straat.
Ze zijn allemaal hiet nietwaar? Alle spoken.
Alle spoken verzamelen zich voor het feest.
Hij is... zo vreemd.
Wat? Heb je dat niet door?
Je hebt niet door dat Louis Waters vreemd is?
Ik kan zien dat hij verdrietig is.
Al jouw vrienden zijn verdrietig.
Je hebt gehuild. Wat is er?
Alleen dat ik keek deze kamer rondkeek en dacht:
Ik wil een feestje geven...
't Enige dat ik wil is een feestje geven.
En?
Ik weet waarom hij 't doet, hij doet 't express.
O, 't gaat over Richard. -Natuurlijk.
Hij deed het vanmorgen...
hij geeft me die blik.
Welke blik?
Die zegt...
je leven is onbeduidend.
Jij... jij bent zo... onbeduidend.
Alleen... alledaags gedoe. roosters en feestjes en details...
dat bedoelt hij er mee.
Dat zegt ie.
Mam, dat maakt alleen iets uit als je denkt dat 't waar is.
Nou? Denk je dat? Zeg 't me.
Wanneer ik bij hem ben voel ik....
ja, ik leef...
en wanneer ik niet bij hem ben,
ja, dan lijkt alles een beetje...
dwaas.
Niet bij jou. -Oké.
Nooit bij jou.
Alleen bij de rest.
Sally?
De rest.
Valse rust.
Omdat...
Als je vraagt wanneer ik het gelukkigst was. -Mam...
Zeg me het moment dat jij het gelukkigst was...
Ik weet het. Ik weet het, 't is jaren geleden.
Ja.
Alles wat je zegt is...
dat je een keer jong bent geweest.
Ik weet nog een ochtend...
opstaan met de dageraad...
er was zo'n sfeer van mogelijkheden.
Ken je dat? Dat gevoel?
En.. ik weet nog dat ik tegen mezelf zei:
'Zo, dus dit is nou het begin van geluk...'
'Dit is waar het begint.'
'En natuurlijk zal er altijd meer van zijn.'
't Kwam niet in me op...
dat het niet het begin was.
Het was echt geluk.
't Was het moment...
precies toen.
Mary, goeieavond. Heb je mevrouw Woolf gezien?
Ik dacht dat u het wist meneer. Mevrouw Woolf is even weg.
Opzij, opzij.
Meneer Woolf, wat een onverwacht genoegen.
Kun je me misschien vertellen waar je mee bezig bent?
Waar ik mee bezig ben? -Ik zocht je en je was er niet.
Ik was bezig in de tuin, ik wilde je niet storen.
Je stoort me als je verdwijnt.
Ik ben niet verdwenen.
Ik ging een wandeling maken. -Een wandeling?
Is dat alles? Alleen een wandeling?
Virginia? We moeten nu naar huis, Nelly is bezig met het dinner...
ze heeft al een zware dag gehad. 't Is onze plicht om bij het dinner te zijn.
Zo'n verplichting bestaat niet.
Virginia, je hebt een verplichting aan je eigen geestelijke gezondheid.
Ik heb deze bewaking verdragen.
Ik heb deze opsluiting verdragen. -O, Virginia.
Ik word begeleid door dokters.
Overal word ik begeleid door dokters die mij inlichten over wat goed voor mij is.
Ze weten wat goed voor je is. -Nee, dat weten zie niet.
Ze komen niet op voor mijn belangen. -Virginia, ik kan...
Ik kan begrijpen dat 't moeilijk is voor een vrouw van...
-Van wat? Precies... -van jouw talent, om te zien...
dat ze misschien niet de meest geschikte is om haar toestand in te schatten.
Wie kan het dan beter?
Je hebt een verleden.
Je hebt een verleden van opnames.
We hebben je naar Richmond gebracht omdat je een verleden hebt van...
aanvallen, depressies, flauwvallen, stemmen horen.
We brachten je hier, omdat je anders jezelf onherroepelijk schade had toegebracht.
Je hebt twee keer geprobeerd jezelf te doden.
Ik leef iedere dag met die vrees.
Ik heb de... we hebben de drukkerij hier niet neergezet...
voor het bedrijf alleen, niet puur voor het bedrijf...
maar zodat jij een bron had om bezig te zijn en een remedie.
Zoals naaien?
Het is voor jou gedaan.
Het is gedaan voor jouw herstel.
Het is gedaan uit liefde.
Als ik je niet beter kende, zou ik dit ondankbaarheid noemen.
Ben ik ondankbaar?
Je noemt mij ondankbaar?
Mijn leven is me ontstolen.
Ik leef in een plaats waar ik niet wil zijn. Ik leef...
een leven dat ik niet wil leven.
Hoe heeft dit toch kunnen gebeuren?
Het is tijd voor ons om terug te keren naar Londen.
Ik mis Londen.
Ik mis het leven in Londen.
Dit ben jij niet, Virginia.
Dit is een gevolg van je ziekte... -Dit is mijn eigen stem.
Het is niet jouw eigen stem. -Het is mijn stem, de mijne.
Nee, nietwaar, hoor je het niet? -Nee, het is... het is de mijne.
Ik kwijn weg in deze plaats.
Als je helder zou kunnen denken, Virginia.
Dan herinner je dat het juist Londen was dat je hart brak.
Als ik helder zou denken.
Als ik helder zou denken...
We brachten je naar Richmond om je rust te geven.
Als ik helder zou denken, Leonard, dan zou ik je zeggen:
dat ik alleen worstel...
in de duisternis, in de diepe duisternis. En dat ik alleen...
alleen ik, mijn eigen toestand kan begrijpen.
Je leeft met die vrees, zeg je. Je leeft met de vrees van mijn ondergang.
Leonard, ik leef daar ook mee.
Dit is mijn recht.
Dit is het recht van ieder mens.
Ik kies niet de verstikkende verdoving van de voorstad...
maar de ruwe schok van de hoofdstad, dat is mijn keuze.
De meest onbelangrijke, zelfs de minderwaardigste patient...
heeft er iets te zeggen over wat er wordt voorgeschreven.
Daarmee wordt hun menselijkheid bevestigd.
Ik wenste voor jou, Leonard, dat ik gelukkig kon zijn in deze rust.
Maar als het een keuze is tussen Richmond en de dood...
Dan kies ik de dood.
Oké, Londen dan maar.
We keren terug naar Londen.
Heb je honger?
Ik was een boerenpummel.
Kom op.
Je kan geen rust vinden door het leven te mijden, Leonard.
Trein naar Londen op perron 1.
Mammie. Mammie.
Hé, Buck, wat is er?
Hallo mevrouw Latch, 't spijt me dat ik laat ben.
't Is goed. Hij is lief geweest.
Hij is gewoon blij u te zien. -'t Kan toch niet zo erg zijn geweest?
Zo, u bent naar de kapper geweest? -Ja, ja.
't Ziet er leuk uit. -Ze hebben niet zoveel hoeven doen.
Wel, we hebben het leuk gehad samen.
Heel erg bedankt.
Dat was niet zo erg, toch?
Ik ben niet zo lang weggeweest.
Nee, 't was niet lang. -Dat klopt.
Eventjes...
Ik weet 't niet.
was er een moment dat ik dacht dat 't langer zou gaan duren.
Maar ik bedacht me.
Wat is er liefje?
Mammie, ik hou van jou.
Ik hou ook van jou schatje.
Wat is er mis?
Wat?
Maak je geen zorgen liefje, alles is in orde.
We krijgen een schitterend feest.
En je hebt zo'n mooie taart voor je vader gemaakt.
Ik hou van je, lieveling.
Je bent mijn jongen.
Mammie. Mammie.
Richard, ik ben het.
Ik ben te vroeg.
Wat is hier in vredesnaam aan de hand?
Richard.
Wat doe je hier?
Je bent te vroeg.
Wat is er aan de hand?
Wat doe je? -Ik kreeg dit geweldige idee...
ik had licht nodig.
Ik wilde wat licht binnenlaten.
Wat doe je toch?
Ik had een geweldige inval.
Ik heb de Zanecs en Aridoline samen ingenomen...
ik was er niet eerder opgekomen.
Richard...
Kom niet in de buurt!
Het leek mij, dat ik wat licht moest binnenlaten.
Wat denk je?
Ik heb alle ramen vrij gemaakt.
Oké Richard, maar doe dan iets voor mij...
Kom, kom ga even zitten.
Ik denk niet dat ik naar het feestje kan.
Je hoeft niet naar 't feestje...
je hoeft niet naar de ceremonie...
je hoeft nergens heen waar je niet heen wilt.
Je kan doen wat je wil.
Maar ik moet nog steeds de uren doorkomen, nietwaar?
De uren na het feestje...
en de uren daarna.
Je hebt ook wel eens goeie dagen...
dat weet je ook.
Niet echt.
Het is aardig van je om dat te zeggen, maar...
het is niet echt waar.
Zijn ze hier?
Wie?
De stemmen.
De stemmen zijn er altijd.
En je luistert nu ook naar die stemmen, niet?
Nee, nee, nee, nee...
Mevrouw Dalloway, u bent het.
Ik ben in leven gebleven voor jou...
maar nu moet je me laten gaan.
Richard... ik...
Nee, wacht, wacht even.
Vertel me een verhaal.
Waarover?
Vertel me hoe je dag was.
Ik... ik ben opgestaan...
Ja?
En... toen ben ik weggegaan...
om bloemen te kopen...
zoals mevrouw Dalloway, uit dat boek, begrijp je?
Ja.
En het was een prachtige morgen...
Ja?
Ja, het was schitterend...
het was zo verfrissend.
Verfrissend, ja?
Ja.
Als... een morgen aan zee?
Oh, ja.
Zoals dit?
Ja.
Zoals die morgen...
toen je uit dat oude huis liep... en je was achttien...
ik was misschien negentien.
Ja.
Ik was negentien jaar oud...
en ik had nog nooit zoiets moois gezien.
Jij, lopend uit de glazen deur 's morgensvroeg, nog wat slaperig.
Is het niet gek?
De meest gewone morgen in het leven van iedereen.
Ik ben bang dat ik het feestje niet ga halen, Clarissa.
Het feestje...
maakt niet uit.
Je bent zo goed voor me geweest, mevrouw Dalloway.
Ik hou van je.
Ik denk niet dat twee mensen gelukkiger kunnen zijn, als dat wij waren.
Gelukkige verjaardag.
Gelukkige verjaardag liefje.
Dit is perfect, gewoon perfect.
Denk je?
Natuurlijk.
Je moet de hele dag bezig geweest zijn.
Dat doen we, de hele dag werken.
Dit is fantastisch.
Dit is wat ik altijd heb gewild.
Op een dag Richie, dan vertel ik je...
dan vertel ik je hoe 't allemaal is gegaan.
Niet doen.
Ik wil het.
Ik wil hem het verhaal vertellen.
Wat is er gebeurd? Toen ik in de oorlog zat...
in die oorlog vond ik mezelf...
mijmerend over dat meisje wat ik had gezien...
ik had haar nog nooit gesproken. 't Was op de middelbare school...
dat vreemde broze meisje, dat Laura MacGrath heette.
Ze was verlegen...
en aantrekkelijk.
Je moeder zal 't niet erg vinden dat ik dit vertel Richie...
maar ze was 't soort meisje dat je meestal alleen zag zitten...
maar laat me je vertellen...
soms...
toen ik op de Stille Zuidzee zat...
de werkelijkheid was dat ik de hele tijd aan dat meisje zat te denken.
Dan.
Ik dacht eraan om haar naar een huis te brengen...
naar een leven...
wel, zoals dit eigenlijk.
En de gedachte aan dat geluk...
de gedachte aan deze vrouw...
de gedachte aan dit leven...
dat zorgde ervoor dat ik door kon gaan.
Ik had een idee over ons geluk.
Waarom moet er iemand sterven?
Leonard?
In je boek, je schrijft dat iemand moet sterven?
Waarom?
Stel ik een domme vraag?
Nee.
Is mijn vraag dom?
Helemaal niet.
Wel?
Iemand moet sterven, zodat de anderen beter kunnen leven.
Het is een contrast.
En wie gaat sterven?
Zeg 't me.
De dichter sterft.
Het visioen.
Waar ben je mee bezig?
Ik ben mijn tanden aan het poetsen.
Kom je naar bed?
Ja, ik kom zo.
Kom naar bed Laura Brown.
Ik kwam Ray tegen...
hij zei dat Kitty naar het ziekenhuis moest.
Ik weet 't.
Niks ernstigs zei hij...
gewoon een controle.
Ik ben doodsbang.
Waarom?
Dat ze aan 't einde er niet meer is.
Misschien kun je morgen even bij haar langsgaan, liefje?
Ik was 't al van plan.
Ik zou even langs gaan.
Ik heb een prachtige dag gehad...
dankzij jou.
Kom naar bed, lieveling.
Ik kom eraan.
Kom je?
Ja.
Wat?
Ik hoopte dat je naar bed zou gaan.
Ja...
Ik ga naar bed.
Wat is er dan?
De rest is duidelijk.
De hele verhaallijn is af, op één ding na...
de bestemming van mevrouw Dalloway moet worden opgelost.
U bent Laura Brown.
Ja, ik ben de moeder van Richard.
Natuurlijk.
Ik ben Clarissa Vaughan.
Kom binnen.
Mijn vriendin Sally is in de keuken...
met mijn dochter.
We wilden een feestje geven.
We gingen een feestje geven.
Ik had geluk dat ik de laatste vlucht naar Toronto nog had.
Zo dat is het monster.
Ik hoop dat ik er goed aan heb gedaan...
ik heb uw nummer in zijn agenda gevonden.
Ja, hij had het.
We spraken elkaar niet vaak.
Het is een verschrikkelijk iets, mevrouw Vaughan...
om je familie te overleven.
De vader van Richard is overleden.
Ja, hij overleed vrij jong aan kanker.
En de zus van Richard is dood.
Je denkt dat je waardig genoeg bent...
dat geeft je weer gevoelens van onwaardigheid.
Je leeft door en zij niet.
Heeft u de gedichten gelezen?
O ja... ik heb ook het boek gelezen.
Zie je...
mensen zeggen dat het boek erg moeilijk is.
Ik weet het.
Ze zeggen het.
Ik weet het.
Hij liet me sterven in het boek.
Ik weet ook waarom.
Natuurlijk deed het me zeer...
ik kan niet zeggen dat het me niets deed, maar ik...
ik weet waarom hij het deed.
U hebt Richard achtergelaten...
toen hij klein was.
Ik heb mijn beide kinderen verlaten.
Ik liet ze in de steek.
Ze zeggen dat dat het ergste is wat een moeder kan doen.
U heeft een dochter.
Ja.
Maar ik heb de vader van Julia nooit ontmoet.
U wilde zo graag een kind.
Dat klopt.
U bent een fortuinlijke vrouw.
Er zijn tijden dat je je niet op je plek voelt...
en je denkt dat je jezelf gaat ombrengen.
Op een keer ben ik naar een hotel gegaan...
later op die nacht maakte ik een plan.
Het plan was dat ik mijn gezin zou verlaten...
nadat mijn tweede kind zou zijn geboren.
Dat heb ik gedaan.
Op een ochtend stond ik op, maakte ontbijt...
liep naar de bushalte, en ging mee.
Ik liet een briefje achter...
waarop stond dat ik een baan had in een bibliotheek in Canada.
Het zou...
geweldig zijn als ik kon zeggen dat ik het erg vond.
Dat was makkelijker geweest...
maar wat houdt het in...
als je het niet betreurt...
en je geen andere keus hebt.
Het gaat erom wat je kunt dragen.
Niemand zal me vergeven.
Het was de dood..
en ik koos het leven.
Doe je jas maar uit.
Ik dacht dat u wel een kopje thee zou willen.
O mijn hemel, dankje, liefje.
Ik voel me alsof ik je kamer afpak.
We hebben het eten in de koelkast gezet...
dus als u vanavond trek krijgt, kunt u gewoon wat pakken.
Dankjewel.
Waar slaap jij?
Op de bank.
't Spijt me.
Goeienacht, lieverd.
Welterusten.
Mijn liefste Leonard...
om het leven in het gezicht te zien...
altijd... het leven in het gezicht te zien...
en het te zien... voor wat het is...
om uiteindelijk het te kennen...
er van te houden... voor wat het is...
en dan...
het weg te stoppen.
Leonard...
altijd de jaren tussen ons...
altijd de jaren...
altijd... de liefde...
altijd...
De Uren.
Vertaald door Nezhuleft.